ΣΤΑΘΜΟΣ στη διαδρομή του αγώνα της κοινωνικής μας επιβίωσης

γράφει: Άκης Κ.


Είναι η πρώτη φορά και δεν έχει υπάρξει άλλη τέτοια περίοδο της ζωή μου, που σε κάθε παρέα όπου το κύριο θέμα συζήτησης είναι «… έχει απεργία Τετάρτη και Πέμπτη τι θα κάνουμε;;;». Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα η διάθεση να κάνουμε καθένας την υπέρβαση του και μάλιστα να το απευθύνει πλέον συνειδητά ή ασυνείδητα συνέχεια στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο.

Ποιος θα το ανέμενε ότι μέσα σε λίγους μήνες ο λαός θα έδειχνε τέτοιο πείσμα, τέτοια διάθεση ρήξης με το κατεστημένο σε κάθε του έκφανση. Είναι νομίζω πιθανό να συμφωνήσουμε πολλοί ότι από άνοιξη σε καλοκαίρι και τώρα μέσα στο φθινόπωρο έχουν γίνει μεγάλες κατακτήσεις με τον αγώνα και την συμμετοχή του απλού, καθημερινού λαού που αποδεικνύει την αξία του. Έχω την αίσθηση ότι ως λαός δείχνουμε αξιόλογα γνωρίσματα ριζοσπαστικοποιόντας συλλογικά την συνείδηση μας και ανεβάζοντας το επίπεδο συνεχώς. Τα εκατομμύρια όσων κινητοποιήθηκαν δεν έχουν γυρίσει σπίτι τους όπως βιαστικά θεώρησαν πολλοί, αλλά αναζητούν τον επόμενο τρόπο να εκφραστούν μαζί και αλληλέγγυα με τον συνάδελφο, τον συμπολίτη, τον συμφοιτητή τους πέρα και πάνω από τετριμμένα σχήματα και αντιλήψεις.

Υπάρχει τεράστια «δίψα» για μια νίκη και αυτό όταν δεν επιτυγχάνεται ίσως είναι αναμενόμενο να φέρνει και απογοήτευση σε πολύ κόσμο. Αίσθημα απογοήτευσης που ξεκάθαρα το εκφράζουν τόσοι και τόσοι νέοι άνθρωποι και νέοι συναγωνιστές που κατέβηκαν πλατεία την άνοιξη και αναζητούν γρήγορες λύσεις και απαντήσεις. Έχουμε μπροστά μας λοιπόν ακόμη ένα σταθμό, σε έναν αγώνα -που έχει ξεκινήσει πολύ περισσότερους μήνες από ότι ίσως φανταζόμαστε- και περνώντας από τον σταθμό αυτό μπορούμε να κερδίσουμε πάρα πολλά από κάθε άποψη. Ίσως πέσει ακόμη και η κυβέρνηση αλλά μπορεί και όχι.

Αυτό είναι όμως το ερώτημα που με βασανίζει και βλέπω ότι πολλοί σε αυτό το στόχο στηρίζουμε την ελπίδα μας. Γιατί όμως να είναι αυτό που θα κρίνει την επιτυχία μου και συνεπώς την χαρά μου σε τόσο συγκεκριμένη και δεδομένη στιγμή??? Γιατί να ξεχάσω ότι αν δεν κερδίσουμε αυτόν τον στόχο, έχουμε πλέον έχουμε κερδίσει την ενότητα μας, το πείσμα μας, τους δικούς μας στόχους και την αλήθεια μας για μια ζωή που επιδιώκουμε. Ναι, σίγουρα θέλουμε όλοι μας να φύγουν οι ραγιάδες, οι φίλοι τους και τα αφεντικά τους αυτό είναι σίγουρο, αλλά νιώθω ότι γίνεται πλέον πιο ξεκάθαρο μέσα μας ότι αυτό το αναζητούμε γιατί πλέον αρχίζουμε να αναζητούμε και έναν άλλο τρόπο να ζούμε λιγότερο επιφανειακό και ατομικό.

Ας στηρίξουμε την ελπίδα και την χαρά μας στην προσπάθεια μας που κάθε φορά γίνεται πιο συλλογική, πιο βαθιά, πιο ουσιαστική. Να στηρίξουμε την ελπίδα και την χαρά μας στο γεγονός ότι πλέον όλοι μαζί καλά αρμενίζουμε και όλοι εκείνοι που μας μαυρίζουν την ζωή θα φύγουν μεθαύριο ή «αύριο» αλλά εμείς θα ήμαστε εδώ να το γιορτάσουμε στους δρόμους.

Είναι η πρώτη φορά που σε τέτοιο βαθμό και με τόσο μεγάλη όρεξη τόσοι πολλοί μιλάμε για το πως μπορούμε να απεργήσουμε, πως μπορούμε να κατέβουμε στην πορεία, που μπορούμε να συναντηθούμε, πως μπορούμε να το διαδώσουμε τις επόμενες ημέρες μέχρι την απεργία, τι μπορούμε να κάνουμε. Αυτή είναι η επιτυχία που κρατάω στην σκέψη μου τώρα και μετά την απεργία γιατί σημαίνει ότι με αυτή την θέληση ένα είναι σίγουρο, ΕΜΕΙΣ θα επιβιώσουμε και συγχρόνως θα βελτιώσουμε πολλά.


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: