…εγώ είμαι δάσκαλος …θα’ ρθω εγώ

«..πόσους σας είπαν να πιάσετε σήμερα….
εγώ είμαι δάσκαλος …θα’ ρθω εγώ…»

Και πήγε…
Ο δάσκαλος Σάββας Μετοικίδης από την Σταυρούπολη Ξάνθης.
Ευαίσθητος, συνειδητοποιημένος, αγωνιστής της ζωής.

Δυστυχώς αυτοί φεύγουν και επιβιώνουν τα παχύδερμα, οι αγοραίοι πολιτικάντηδες, οι ξεπουλητάδες, οι  υπάλληλοι των τοκογλύφων, οι υπεύθυνοι της καταστροφής της χώρας και του λαού της. 

Αλλά δεν πάει άλλο. Πρέπει να συναντηθούμε στους δρόμους μας, στις γειτονιές μας, εκεί που περπάτησε ο Σάββας Μετοικίδης , καπετάν Νέστος όπως το έλεγαν κάποιοι φίλοι του, και να τους διαβούμε μέχρι τέλους

Να μην τους κοιτάμε να μας δολοφονούν καθημερινά, να μας ρημάζουν τις ζωές
Να μην συνηθίσουμε στον θάνατο
Ας τους διώξουμε

Τους ανθρώπους μας πίσω δεν μπορούμε να φέρουμε

Αλλά τις ζωές μας πίσω θα τις  πάρουμε

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑΧΕΙ

 


σε μια συνεύρεση στο λατομείο Λεβεντάκη…

 

Advertisements

One response to “…εγώ είμαι δάσκαλος …θα’ ρθω εγώ

  • Nestos

    Αγαπημένε μας συνάδελφε, σύντροφε και συνοδοιπόρε στον καθημερινό αγώνα του επαγγελματικού και κοινωνικού στίβου, πολύτιμε φίλε, Σάββα μας.

    Λέμε και γράφουμε για σένα, προσπαθώντας να βρούμε απάντηση, στο γιατί της μοναχικής σου πράξης.

    Γιατί εσύ, ένας άνθρωπος τόσο βαθιά πολιτικοποιημένος, έχοντας για χρόνια δώσει σκληρούς αγώνες, μέσα από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, επέλεξες να βαδίσεις με απόλυτα μοναχικό τρόπο, το δρόμο μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε.

    Ήταν η βαθιά ευαισθησία σου αγαπημένε μας συνάδελφε, απέναντι στα προβλήματα που καθημερινά τα δυο τελευταία χρόνια διογκώνονταν και των οποίων ο ίδιος γινόσουν αποδέκτης, μέσω των γονέων και των μαθητών σου, καθώς και η άρνησή σου ν’ αποδεχτείς ότι είσαι και είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα άδικο και σκληρό παρόν, που έγινε ίσως η αιτία που σε οδήγησε να δώσεις μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο, την τελευταία σου μάχη, αυτή της προσωπικής σου επιλογής;

    Μακάρι, να’ χαμε διαισθανθεί κάτι και να μπορούσαμε ν’ αλλάζαμε αυτή σου την απόφαση και τώρα να’σουν εδώ, μαζί μας, στο χώρο που με υπευθυνότητα, αγάπη , διάθεση, δρούσες και μοχθούσες καθημερινά στο σχολείο.

    Σάββα, η παρουσία σου ήταν πολύτιμη στους μαθητές σου που γι’ αυτούς διαρκώς έτρεχες και μιλούσες, ανησυχούσες και πάλευες. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπους για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία για το μέλλον.

    Όλοι εμείς οι συνάδελφοι και φίλοι σου, νιώθουμε πολύ τυχεροί που σε είχαμε δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα και ανταλλάξαμε μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις ,τις ανησυχίες, τους φόβους, τις ευαισθησίες, το θυμό, τις επιθυμίες μας, που μοιραστήκαμε το γέλιο, τις μικροχαρές και τις μικρολαχτάρες της καθημερινότητας.

    Ο Νέστος σε κέρδισε τελικά κοντά του κι εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό, στο μυαλό και στην καρδιά μας. Παρά το μεγάλο πόνο και παρόλο που μας είναι δύσκολο ν’ αποδεχτούμε τον τρόπο φυγής σου, θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε, με πίστη ότι θα καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κοινωνία και ότι θα δώσουμε πάλι στο μέλλον την κλεμμένη του αισιοδοξία.

    Οι φίλοι και συνάδελφοί σου
    στο 38ο και 120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

    http://efimeridadrasi.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: